17 maart 2009

Hemelse training….

Categorie: Andere BDEs — Desiree @ 19:53

Deze BDE heb ik eind  2006 gehad, toen ik heel weinig met mijn armen kon.

Het begon in een bijzonder gebouw; er was een centrale hal, waarvan het plafond ook het dak was en daarom heen waren allemaal galerijen, waarvandaan je dan ook altijd in de hal kon kijken.

Ergens beneden stonden vitrine’s met de mooiste taarten!! Zó mooi opgemaakt…. En het leuke was, dat ze door de kerk waar ik deel van uit maakt, gemaakt waren. We deden dat ook met elkaar!

Daarna ging ik buiten het gebouw en ontdekte ik, dat niet alleen onze kerk iets moois had voorbereid, maar dat er allerlei kerken, instanties zoals de politie, het Rode Kruis, de brandweer e.d. ook allerlei dingen hadden voorbereid! Iedere “club” had iets bijgedragen!

Ik kwam bij een terrein waar een heleboel trampolines klaarstonden. Ze stonden opgesteld in rijen van 10 bij ongeveer 6 en de bedoeling was, dat je dan bij de eerste begon en dan t/m 10 kwam. Er stonden heel veel mensen omheen te kijken en aan te moedigen! Ik mocht ook springen, máár het was wel voor spek en bonen, want deze taak was ik nog niet “klaar” voor. Ik heb er op 2 gesprongen. Maar ik mocht het dus wel proberen…. Wat je hier kon leren was iets met financiën. Daar had ik inderdaad niet veel kaas van gegeten, dus het was voor mij heel bijzonder om dit “voor spek en bonen” te mogen proberen.

Ik ervoer dit als “iets, wat ik in de toekomst nog wel ga doen”. Omdat ik in die tijd absoluut niet fit was, had ik het gevoel ook, dat ik nog niet kon springen, omdat ik daar eigenlijk te ziek voor was.

Maar toen ik dan toch ging springen, voelde ik, dat het prima ging; het was heerlijk om te doen! Het ging veel beter, dan ik gedacht had!

Daarna ging ik naar andere onderdelen kijken; er was voor iedereen wel iets, wat hij of zij kon doen.

Ik kwam Chris ook weer tegen. Hij vroeg weer aan mij (ook in de bde van de reis kwam dat aspect naar voren) of we niet samen verder konden gaan. Ook hier was het antwoord, dat iedereen een andere weg heeft te gaan en dat we elkaar wel weer zullen ontmoeten. Ik gaf dus niet zelf dat antwoord, maar dat was gewoon duidelijk, zonder communicatie en ook niet via mij. Het was eigenlijk zo, dat er iemand steeds bij mij was, maar die ik niet zag, maar wel ervaarde. Een soort gids, die niet zichtbaar aanwezig wilde zijn en die gaf aanwijzingen en informatie.

Ik kwam bij een hoge kerktoren, waar je aan een heel lang elastiek naar de top van de toren moest zien te komen. Je cirkelde er dan heel wijd omheen als je onderaan begon en naarmate je hoger kwam, maakte je kortere cirkels. Je moest dus ook steeds draaien om de kerk en tegelijkertijd ook nog omhoog klimmen aan het elastiek. Het elastiek onder je raakte je ook kwijt. Verder moest je tijdens deze opdracht ook onderweg nog sokken verzamelen, die ik in mijn capuchon deed.

Ik begon dus onderaan, verbaasd, dat ik deze “oefening” kon, omdat ik in die tijd heel erg veel last van mijn armen had. Ik begon met zwaaien op het marktplein en zag tot mijn schrik, dat er een garage “in de weg” stond. Dus ik moest heel snel aan het elastiek omhoog klimmen, zodat ik hoog genoeg over de garage heen kon zwaaien…. Van het dak nam ik een sok mee en stopte die dus in mijn capuchon en ging verder en verder. Er waren nog meer obstakels waar ik overheen moest zien te komen en uiteindelijk kwam ik bovenin de toren terecht. Daar was ook de laatste sok; maar deze was oud en versleten. Waarom dat zo was, dat begrijp ik nog steeds niet. Maar het was wel heel duidelijk, dat dit een grote prestatie was, die ik behaald had! Er was ook aanmoediging vanaf het plein! Maar het leek ook, of er iemand vlak bij mij was om me aanwijzingen te geven. Maar die heb ik niet gezien.

Aan de ene kant lijkt het dus, dat je alleen je reis maakt, maar dat is toch niet het geval. Overal maak je dingen mee, die afgestemd zijn, kennelijk, op ieder die die oefening deed.

Toen ik beneden verder ging, kwam ik een kerkgenoot van mij tegen. Hij was superblij en enthousiast, toen hij me vroeg of ik het gehaald had en ik “ja” had gezegd. Er was grote vreugde!

Daarna kwam ik bij een schip. Ik ging aan boord samen met nog heel veel andere mensen. Ook diezelfde kerkgenoot ging mee. Het was overvol aan boord; de mensen stonden in de gangen en overal buiten op de dekken. Alles was vol! Maar de sfeer was heel goed!

Er was ook daar heel veel communicatie; onuitgesproken, maar er gebeurde zóveel…..

Het leek net of we de rivier bij Rotterdam over moesten steken van de ene kant van de haven naar de andere en dat we daar dan weer van boord zouden gaan.

Mijn kerkgenoot liet nog een keer weten, dat hij heel erg blij was, dat ik “het” ook gehaald had…. En ik was heel erg blij voor hem, dat hij er ook was. Ik had nog meer willen vragen, maar…

Toen de loopplank uitgelegd werd, gingen er heel veel mensen van boord en lag ik ineens weer in mijn bed….

Zoals zo vaak werd ik wakker, maar kon me dan helemaal niet bewegen. Dat duurt dan even. Alles voelt dan heel erg zwaar.

Deze bijzondere bde was een soort leerschool. Ik leerde hieruit, dat je in de hemel straks nog allerlei andere dingen gaat leren. Alles wat je hier leert, is volgens mij zeker ook van waarde, maar je leerproces gaat Boven gewoon door.

Omdat ik lichamelijk me helemaal niet fit voelde, tijdens deze bde, maakte het voor mij ook zo bijzonder, om ín de bde lichamelijk zó intensief dingen te kunnen doen!

En ook het feit, dat er allerlei instanties en kerken meewerkten aan het Ene Grote Plan, maakte dit tot een bijzondere ervaring.

We dragen allemaal ons eigen stuk bij en God heeft het allemaal bij elkaar gevoegd tot Eén groot Geheel bedacht!

Wat is God GROOT!

Geen reacties »

Nog geen reacties.

RSS-feed voor reacties op dit bericht. | TrackBack URI

Laat een reactie achter

XHTML (U kunt de volgende tags gebruiken):
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong> .

*